Σ' όλη την ιστορία της ανθρωπότητας πολλοί έχουν προσπαθήσει να δώσουν έναν ορισμό στην αγάπη. Όλοι τους όμως απέτυχαν γιατί η αγάπη είναι κάτι υποκειμενικό. Άπαξ και προσπαθήσουμε να την κατατάξουμε κάπου χάνει τη μαγεία της, μια μαγεία που συνδέεται με το μυστήριο, το εξωπραγματικό, το ωραίο. Τότε η αγάπη γίνεται κάτι το καθημερινό και εξηγήσιμο.
Μια στο τόσο όμως θέλοντας να εκφράσουμε τις ιδέες μας περί αγάπης την περιγράφουμε με λόγια. Δεν είναι κάτι το κακό αρκεί να ξέρουμε ότι η πραγματική αγάπη βρίσκεται μέσα στο συναίσθημα. Ένας τέτοιος ορισμός είναι ο παρακάτω
Αγάπη ίσον Οίκτος
Για να αγαπήσουμε κάποιον πραγματικά πρέπει να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια, να γινόμαστε τόσο οικείοι μαζί του που τα λόγια του θα είναι λες και πηγάζουν από ένα μέρος της δικής μας συνείδησης,και θα πρέπει να συμπάσχουμε μαζί του, να πονάμε όταν πονάει και να βουρκώνουμε όταν τον βλέπουμε να δακρύζει. Η αγάπη δεν είναι παρασιτισμός, είναι συμβίωση και αλληλοκατανόηση. Επιτέλους καταλάβετέ το και σταματήστε να ρουφάτε τις ζωές των γύρω σας...
Υ.Σ. Δεν σκόπευα να μιλήσω για το συγκεκριμένο θέμα αλλά είναι πάντα καλό να υπακούμε στις στις προσταγές των Μουσών.
Με Ειλικρίνεια και Αγάπη Avengeil
