Νεκρών φαντασμάτων ιδωτές

Ναρκωτικά, εργαλεία σιωπηρά

καταστροφείς της κοινωνίας

που δρώντας σε πλάνη μοχθηρά

γονατίζουν ελπίδες ευτυχίας

Όλοι θαρρούν, αλώβητοι θα τραγουδούν

όντες χρήστες παροδικοί

αντί να ψάχνουν να κρυφτούν

για να γλιτώσουν απ' την κακή τη στιγμή

Τότε που πια, φίλοι φαντάζουν μακριά

και που στη ζωή οι γνωστοί

σαν τους κοιτούν από ψηλά

ομοιάζουν νεκρών φαντασμάτων ιδωτές

Avengeil

Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων

Τέχνη είναι οτιδήποτε εκφράζει κάποιον....

Σαν παλιό σινεμά και σαν τη Χαλιμά
που μιλάει με τα παιδιά
σου κρύβω την αλήθεια
κι αφήνω από τα στήθια μου να βγουν
παραμύθια για κείνους π' αγαπούν

Για στιγμές μυστικές για λάμψεις μαγικές
γι' αγκαλιές ερωτικές για νύχτες φωτεινές

Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι
σε τυλίγω μ' ένα χάδι
τώρα είμαι γυμνός
νιώθω σαν θεός
φωτεινός δυνατός,
μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μου φωτίσεις μια στιγμή
το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή

Για στιγμές μυστικές για λάμψεις μαγικές
γι' αγκαλιές ερωτικές για νύχτες φωτεινές


Και αφού τέχνη λογιέται ό,τι μας εκφράζει ιδού μια μικρή διασκευή για σόλο πιάνο που ηχογράφησα χθες το απόγευμα.....σας παρακαλώ συγχωρέστε την απαίσια ποιότητα του ήχου.

Avengeil

Νυχτερινό

Πιστεύουν ότι υπάρχουν,

πιστεύουν ότι αφήνουν το στίγμα τους.

Αλλά όχι,

η ζωή τους προσπερνάει,

βάδισαν σε λάθος μονοπάτια

και τώρα το πληρώνουν

μα δεν το ξέρουν.

Η ματιά τους είναι φευγαλέα.

Δεν ξέρεις εάν σε κοιτούν, εάν σε κρίνουν,

μα δε σε νοιάζει.

Ωστόσο, εύχεσαι να υπάρξουν

γιατί δίχως αυτούς εσύ δεν ζεις.

Εν τέλη κρεμιέσαι από αυτούς.

Είσαι το δόλωμα στο αγκίστρι τους.

Σε χειραγωγούν. Σε περιπαίζουν. Αλλά

εσύ δεν αντιδράς

γιατί δε σε νοιάζει.

Avengeil

Σκέψεις και Χαμόγελα

Βραδιά Μαΐου...στο φαρό για τα γενέθλια μιας φίλης περιτριγυρισμένος από άτομα...καθιστοί πάνω σε ψάθες γύρω από μια φωτιά απειλητική με κεράκια αναμμένα και πυρσούς να καίνε...Αναγκάζομαι να φύγω νωρίς επειδή την αυριανή γράφω Proficiency πρωί-πρωί...και φεύγοντας σκέφτομαι...

Μία αποτυχία σε κάτι μεγάλο τι θεωρείται? Γιατί προφανώς απόψε απέτυχα αλλά και γενικότερα? Θεωρείται επιτυχία γιατί τουλάχιστον προσπάθησα σε αυτό το μεγάλο ή δεν παύει να είναι αποτυχία? Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι το ίδιο με την ερώτηση αν το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο...ο καθένας θα δει την κατάσταση που έχει μπροστά του με διαφορετικό τρόπο.

Και ενώ περπατούσα απορροφήμενος σκεφτόμενος ό,τι πιο αρνητικό υπάρχει- τον εαυτό μου με την μονότονη ζώη μου και την ψευδαίσθηση που έχω ότι μπορώ να τα πηγαίνω καλά με όλους-βλέπω ξαφνικά δίπλα μου μια γνωστή μου με έναν μυστηριώδη ωραίο νεαρό σ' ένα απόμερο παγκάκι. Ζητάω πολλές φορές συγνώμη γιατί προφανώς τους χάλασα τη στιγμή και αφού πούμε μερικές κουβέντες απομακρύνομαι με πολλή καλύτερη διάθεσιμη πλέον. Όχι για μένα αλλά για τους άλλους....Ίσως θα πρέπει να αρχίσω να χαμογελάω και εγώ όταν ο διπλανός μου ευτυχεί...Είναι μια σκέψη....μια ακόμα ψευδαίσθηση που ίσως όμως κάνει τη ζωή μου καλύτερη...

Avengeil

Τα εύσημα στον καλλιτέχνη zen.

Αγάπη (δεν) είναι....

Σ' όλη την ιστορία της ανθρωπότητας πολλοί έχουν προσπαθήσει να δώσουν έναν ορισμό στην αγάπη. Όλοι τους όμως απέτυχαν γιατί η αγάπη είναι κάτι υποκειμενικό. Άπαξ και προσπαθήσουμε να την κατατάξουμε κάπου χάνει τη μαγεία της, μια μαγεία που συνδέεται με το μυστήριο, το εξωπραγματικό, το ωραίο. Τότε η αγάπη γίνεται κάτι το καθημερινό και εξηγήσιμο.

Μια στο τόσο όμως θέλοντας να εκφράσουμε τις ιδέες μας περί αγάπης την περιγράφουμε με λόγια. Δεν είναι κάτι το κακό αρκεί να ξέρουμε ότι η πραγματική αγάπη βρίσκεται μέσα στο συναίσθημα. Ένας τέτοιος ορισμός είναι ο παρακάτω

Αγάπη ίσον Οίκτος

Για να αγαπήσουμε κάποιον πραγματικά πρέπει να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια, να γινόμαστε τόσο οικείοι μαζί του που τα λόγια του θα είναι λες και πηγάζουν από ένα μέρος της δικής μας συνείδησης,και θα πρέπει να συμπάσχουμε μαζί του, να πονάμε όταν πονάει και να βουρκώνουμε όταν τον βλέπουμε να δακρύζει. Η αγάπη δεν είναι παρασιτισμός, είναι συμβίωση και αλληλοκατανόηση. Επιτέλους καταλάβετέ το και σταματήστε να ρουφάτε τις ζωές των γύρω σας...

Υ.Σ. Δεν σκόπευα να μιλήσω για το συγκεκριμένο θέμα αλλά είναι πάντα καλό να υπακούμε στις στις προσταγές των Μουσών.

Με Ειλικρίνεια και Αγάπη Avengeil

Ω γλυκοί μου άνθρωποι

Εντάξει...μπορεί να έχουμε κάνει πολλά (έχουμε-έχουν τι διαφορά έχει πλέον?), το θέμα είναι όμως ότι πρέπει να ξεπεράσουμε αυτά μας τα προβλήματα.
Κάποια στιγμή θα πρέπει η ανθρωπότητα να πάψει να δείχνει το δάκτυλο στις εκάστοτε γενιές και να αρχίσει να ψάχνει να βρει λύσεις.
Βαρέθηκα πλέον να κατηγορούμε τους γηραιότερους ενώ εμείς μένουμε αδρανείς και δεν μπορούμε να σηκωθούμε ούτε καν από τις καρέκλες μας.
Είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε κάτι??? Οτιδήποτε, δε με ενδιαφέρει τι θα είναι αρκεί να είναι κάτι και να μπορέσουμε έτσι να αποδείξουμε ότι ενδιαφερόμαστε και ότι είμαστε άνθρωποι.
Άνθρωπος δεν είναι αυτός που κοιτάει ψηλά βάζοντας στόχους αλλά αυτός που ενδιαφέρεται αρκετά για να βάλει τους στόχους και στη συνέχεια τους εκπληρώνει.
Ας δούμε τη ζωή σαν μια σκάλα και ας αρχίσουμε επιτέλους να την ανεβαίνουμε μπας και φτάσουμε κάποια στιγμή σ 'ενα ασφαλές καταφύγιο όπου βλέποντας τα σκαλιά που ανεβήκαμε καταλάβουμε τι πάει να πει ζωή....

Ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον Avengeil

Φαντάσματα έκφρασης

     Ο Τούρκος συγγραφέας Orhan Pamuk, κάτοχος νόμπελ λογοτεχνίας είχε πει κάποτε το εξής : "κάθε μέρα πρέπει να βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο μόνος μου με χαρτί και μολύβι και να γράφω για κάποιες ώρες". 
     Η λογοτεχνία, η μουσική, ο χορός και η ποίηση είναι τρόποι έκφρασης χωρίς τους οποίους η ανθρωπότητα θα ήταν καταδικασμένη σε μια μίζερη ζωή, ένα ατέρμονο βουητό γεμάτο από επαναλήψεις δίχως κανένα ενδιαφέρον.
     Σας παραθέτω λοιπόν ένα μέρος της δικής μου έκφρασης....


                                                          Φαντάσματα  

                  Θα 'θελα να 'μουν η ομίχλη

                               ανέμελη και σκοτεινή

                               που χωρίς να αφήνει ίχνη

                               ενώνει μυριάδες ψυχές 

                               έστω κι αν δεν τη θέλουν 

                               ή δεν την εκτιμούν.

                  Θα 'θελα να 'μουν το σκοτάδι 

                    αβέβαιο και σιωπηλό

                    που με το πικρό του χάδι

                    νιώθει τον πυκνό τους τον παλμό

                    έστω κι αν θένε να κρυφτούν 

                    ή να προφυλαχτούν.                            

            

                  Μα όταν βγαίνει το φεγγάρι

                    κι η ομίχλη αναχωρεί

                    και τα ζευγάρια μένουν μόνοι

                    μ' ένα μικρό κερί...

                  Τότε φως τους πλημμυρίζει

                    και σκέφτονται

                    θυμούνται

                    αναρωτιούνται,

                   μα η σκέψη τους βαραίνει
                  και αρχίζουν να ξεχνούν 
                    μα να πονούν
                    να λιποψυχούν.


                  Και γίνονται αυτοί η ομίχλη
                    αδημονώντας στα σκοτάδια
                    καραδοκώντας για ζευγάρια
                    κοιτούν στις ψυχές των άλλων 
                    σ' έν' άδειο περιβάλλον.

                        
                  Μα εκείνες οι ψυχές
                    αντί να τραπούν σε φυγή 
                    με τις καρδιές τους να χτυπούν
                    μένουν εκεί...μαζί
                    φάροι ελπίδας σ' έναν κόσμο ασκήμιας
                    φωτίζοντας τους ανθρώπους ες αεί.....

                  

                                                      Avengeil